In Rococo laten we een wereld zien waarin twee beren worden geleid door ongebreidelde onderzoeksdrift. De beren worden gespeeld door spelers met realistisch ogende berenmaskers. Het decor bestaat uit een ongelofelijke hoeveelheid troep, een rommelzolder waarin uren rondgeneusd kan worden. De beren zijn, zonder te weten hoe, terechtgekomen in deze menagerie.
Zij spelen met de spullen, blazen als poppenspelers objecten steeds een nieuw en ander leven in. Ze leven soms wrede, dan weer tedere, vaak seksuele fantasieën uit. De voorstelling is een ode aan vrijheid van geest en een liefdesverklaring aan speelse creativiteit.
Na een aantal jaren intensief bezig geweest te zijn met zware thema’s wilden we onze lichte, anarchistische kant en de creatieve kracht van chaos aanboren. Ons uitgangspunt was de constructieve en destructieve kracht van nieuwsgierigheid. We lieten ons daarbij inspireren door het surrealisme, de Fluxusbeweging en het werk van de kunstenaars Paul McCarthy, Calder, Wim T. Schippers en Tinguely.
"Te midden van de grote puinhoop op het toneel bevinden zich twee echte spelers (Pauline Kalker en Herman Helle). Allebei met berenmasker. Waarom deze twee primitief ogende figuren op deze rommelige plek zijn beland is onduidelijk, maar ze zijn hier klaarblijkelijk nog maar net. Al snel beginnen ze deze nieuwe wereld te verkennen en naar hun hand te zetten. Voorwerpen worden onderzocht en gebruikt in rare spelletjes. Een obsessieve nieuwsgierigheid maakt zich van hen meester." (Volkskrant)
"De beer op het toneel ligt op zijn rug op een karretje. Ter hoogte van zijn kruis houdt hij een meterslange buis omhoog. Het ding is van grijs isolatiemateriaal en buigt een beetje door. Traag rolt de beer zich tussen de spullen door die op de speelvloer staan. Met de punt van zijn grijze wiebelslurf tast hij de kop af van een grote stenen hond. En wat het publiek al grinnikend zag aankomen, gebeurt: de slurf vindt de openstaande bek van de hond en beweegt zich eens even lekker in en uit dit gaatje." (Vrij Nederland)
"Rococo is een voorstelling over verwondering. Licht op het eerste gezicht, maar de twee figuren die op het einde voeten staan te roosteren boven een nagemaakt vuurtje, werpen vragen op over de wereld waarin zij en de wereld waarin wij leven." (Urban Mag)
