Hotel Modern

Premiere year 2007 Archive
Rococo

Following productions that took world wars as their theme, Hotel Modern turns their attention to two more cheerful subjects: sex and curiosity. Rococo is a declaration of love to fantasy and the power of imagination. What happens when lust and curiosity are given free rein?

Hotel Modern makes a rubbish tip in the theatre, where dancing bears provide an answer to this question. Rococo is a surreal performance with dancing bears, living skeletons and bizarre miniature porn movies, created live with puppets and finger-camera's.

"The new production appears to be a radical break away from the performances based on scale models. In Rococo we again see Herman Helle and Pauline Kalker hurrying about, dealing with objects on stage, but this time they find themselves right among them. Dressed as bears they rummage around in a load of rubbish, much of which bulges from cardboard boxes." (Vrij Nederland)

"The piece is brimming with Freudian references. This imaginative representation of a world without social conventions, in which sensual impulses are given free rein, is simultaneously confrontational and funny." (Volkskrant)

"Rococo is about wonderment. The initial impression is of a light-hearted piece. But the scene at the end with the two figures onstage roasting feet over an imitation fire raises questions about the world that they, and we, live in." (Urban Mag)

Credits

Makers and performers Pauline Kalker, Arlène Hoornweg, Herman Helle Music and sound concept Arthur Sauer Masks Kirsten Hutschemakers, Wim Groen Foam objects Barbara Witteveen Production assistant Heleen Wiemer Set assistant Stefan Gross Light design Jan Joris Lamers Technicians Joris van Oosterhout, Saskia de Vries Poster and flyer design Ralph Prins Illustrations Herman Helle Subsidy Performing Arts Fund NL, City of Rotterdam

 

In the press

De beer op het toneel ligt op zijn rug op een karretje. Ter hoogte van zijn kruis houdt hij een meterslange buis omhoog. Het ding is van grijs isolatiemateriaal en buigt een beetje door. Traag rolt de beer zich tussen de spullen door die op de speelvloer staan. Met de punt van zijn grijze wiebelslurf tast hij de kop af van een grote stenen hond. En wat het publiek al grinnikend zag aankomen, gebeurt: de slurf vindt de openstaande bek van de hond en beweegt zich eens even lekker in en uit dit gaa

Vrij Nederland, 16 februari 2008 Read the full review here

Te midden van de grote puinhoop op het toneel bevinden zich twee echte spelers (Pauline Kalker en Herman Helle). Allebei met berenmasker. Waarom deze twee primitief ogende figuren op deze rommelige plek zijn beland is onduidelijk, maar ze zijn hier klaarblijkelijk nog maar net. Al snel beginnen ze deze nieuwe wereld te verkennen en naar hun hand te zetten. Voorwerpen worden onderzocht en gebruikt in rare spelletjes. Een obsessieve nieuwsgierigheid maakt zich van hen meester.

Volkskrant, 24 december 2007 Read the full review here

Rococo is een voorstelling over verwondering. Licht op het eerste gezicht, maar de twee figuren die op het einde voeten staan te roosteren boven een nagemaakt vuurtje, werpen vragen op over de wereld waarin zij en de wereld waarin wij leven.

Urban Mag, 23 augustus 2008 Read the full review here

Hoogtepunt nummer één: het spel met de poep. Een van de als beer verklede performers produceert een drol. Kabouters wroeten erin, samen met koddige hondjes. Op een projectiescherm zie je hun verrichtingen van heel dichtbij. De kabouters blijken vingerpopjes die met miniscule cameras worden gefilmd. Wat hebben zij het in die stronthoop naar hun zin. Hoogtepunt nummer twee: drie schedels slaan aan het tongzoenen. Hoe? De spelers steken door holtes vingers en brengen die naar elkaar toe. Tot grote

29 december 2007 Read the full review here